غزل ۲۱۶ - خوبان، اگر چه هر طرفی می کشند صف

خوبان اگر چه هر طرفی می‌کشند صف
تو در میان جان منی، جمله بر طرف ۱

حالا به پای بوس خیالت مشرفم
گر دولت وصال تو یابم، زهی شرف! ۲

دور از تو نوبهار جوانی به باد رفت
عمر چنان عزیز چرا شد چنین تلف؟ ۳

چشمت مرا نشانه پیکان غمزه ساخت
وه! چون کنم؟ که تیر بلا را شدم هدف ۴

از دیده طفل اشک جدا شد، دریغ ازو
آه! آن دُر یتیم کجا رفت ازین صدف؟ ۵

ره می‌زنند و عربده آهنگ می‌کنند
با ما ببین که در چه مقامند چنگ و دف؟ ۶

کوته مباد دست هلالی ز دامنت
کس دامن وصال تو را چون دهد ز کف؟ ۷