غزل ۲۱۹ - ای تو سرو چمن حسن و گل باغ جمال

ای تو سرو چمن حسن و گل باغ جمال
جلوه حسن و جمالت همه در حد کمال ۱

با چنین حسن ترا ماه فلک چون گویم؟
آفتابی، به تو، یارب، نرسد هیچ زوال! ۲

کاتبان قلم صنع، که مشکین رقمند
صفحه روی تو آراسته اند از خط و خال ۳

با تو خواهم که: صبا حال مرا عرضه دهد
لیکن آنجا که تویی باد صبا را چه مجال؟ ۴

بی تو هر شب منم و گوشه تنهایی خویش
پای در دامن غم، سر به گریبان ملال ۵

وه! چه فرخنده شبی باشد و خرم روزی!
که فراق تو مبدل شده باشد به وصال ۶

روی در روی تو آرم، همه وقت، از همه سو
چشم بر چشم تو باشم، همه جا، در همه حال ۷

با تو از هر طرفی صد سخن آرم به میان
هر جوابی که دهی، باز در آیم به سؤال ۸

گفتگو چند؟ هلالی، دگر افسانه مخوان
تو کجا؟ وصل کجا؟ این چه خیالیست محال؟ ۹