غزل ۲۲۵ - عجب شکسته دل و زار و ناتوان شده ام!

عجب شکسته دل و زار و ناتوان شده ام!
چنان که هجر تو میخواست، آنچنان شده ام ۱

تو آفتابی و من ذره، ترک مهر مکن
که در هوای توام، گر بر آسمان شده ام ۲

به گفتگوی تو افسانه گشته ام همه جا
به جستجوی تو آواره جهان شده ام ۳

خدای را، دگر، ای باد، سوی من مگذر
که من به کوی کسی خاک آستان شده ام ۴

چه گویم از تن بیمار و کنج محنت خویش؟
به تنگنای لحد مشت استخوان شده ام ۵

دلم ز شادی عالم گرفته است ولی
غمی که از تو رسیده است شادمان شده ام ۶

از آن شده است، هلالی، دلم شکاف شکاف
که ناوک غم و اندوه را نشان شده ام ۷