غزل ۲۲۷ - ز سوز سینه کبابم، ز سیل دیده خرابم

ز سوز سینه کبابم، ز سیل دیده خرابم
تو شمع بزم کسانی و من در آتش و آبم ۱

مرا عقوبت هجر تو بهتر از همه شادیست
تو راحت دگران شو، که من برای عذابم ۲

به دیگران منشین و به جان من مزن آتش
مرا مسوز، که من خود بر آتش تو کبابم ۳

اگر برای هلاک منست ناز و عتابت
بیا و قتل کن ایدون، که مستحق عتابم ۴

سؤال بوسه نمودم، ولی تو لب نگشودی
سخن به عرض رسید و در انتظار جوابم ۵

به گرد روی تو پروانه ام، که شمع مرادی
اگر تو روی بتابی، من از تو روی نتابم ۶

به قدر خاک ره از من کسی حساب نگیرد
به کوی دوست، هلالی، ببین که: در چه حسابم؟ ۷