غزل ۲۴۶ - چو بخت نیست که شایسته وصال تو باشم

چو بخت نیست که شایسته وصال تو باشم
به صبر کوشم و خرسند با خیال تو باشم ۱

به عشوه زلف گشودی، به چهره خال فزودی
اسیر زلف تو گردم، غلام خال تو باشم ۲

کمال فضل به تحصیل عاشقیست، خوش آن دم
که در مطالعه صفحه جمال تو باشم ۳

چو پایمال تو گشتم، سرم بلند شد، آری
چه سربلندی ازین به که پایمال تو باشم؟ ۴

خمیده باد قد من ز غصه همچو هلالی
اگر نه مایل ابروی چون هلال تو باشم ۵