غزل ۳۵۱ - بر سر راه تو بودم، که رسیدی ناگاه

بر سر راه تو بودم، که رسیدی ناگاه
جلوه ای کردی و آن جلوه مرا برد ز راه

گر به سر حلقه تسبیح ملک باز رسی
قدسیان نعره برآرند که: سبحان الله!

گر به منزلگه وصلت نرسم معذورم
ره درازست و مرا عمر به غایت کوتاه

گریه ای کردم و از گریه دلم تسکین یافت
آه! اگر گریه نمی بود، چه می کردم؟ آه!

صد شب هجر گذشت و مه من پیدا نیست
طرفه عمری! که به صد سال ندیدم یک ماه

عمرها دولت وصلت به دعا خواسته ام
ما غلامان قدیمیم و به جان دولت خواه

از سجود در او منع هلالی مکنید
که سر خویش نهادست به امید کلاه