غزل ۳۶۱ - به خون نشست دلم، خار غم خلیده خلیده

به خون نشست دلم، خار غم خلیده خلیده
به سیل داد مرا خون دل چکیده چکیده

به راه عشق فتادم ز پا، دویده دویده
به جور خوی گرفتم ستم کشیده کشیده

تو نور چشم منی، جا درون دیده من کن
که دیده، دیده المها، تو را ندیده ندیده

غزال وحشی من هست از رقیب گریزان
بلی، که می‌رود آهو ز سگ دویده دویده

خیال چشم تو کرد و ز خویش رفت هلالی
به رنگ آهوی وحشی ز خود رمیده رمیده