غزل ۳۹۰ - من بنده کمین و تو سلطان کشوری

من بنده کمین و تو سلطان کشوری
روزی به چشم لطف برین بنده بنگری

جان و دلست صورت و جسم لطیف تو
روح مجسمی و حیات مصوری

گفتی هلاک شو، که به سوی تو بنگرم
اینک هلاک می‌شوم، ای کاش بنگری!

در هر گذر که باشم و بینی مرا ز دور
نزدیک من رسی و نبینی و بگذری

یوسف به حسن از همه خوبان نکوترست
اما، عزیز من، تو ازان هم نکوتری

ای دل، که پا به کوی ملامت نهاده ای
باور مکن که سر به سلامت برون بری

داری نظر به حال همه از ره کرم
اما نظر به حال هلالی ستمگری