غزل ۴۰۹ - چه شد که جانب اهل وفا گذر نکنی؟

چه شد که جانب اهل وفا گذر نکنی؟
چه شد که ناگه اگر بگذری نظر نکنی؟

رسید جان به لبم، چون زیم اگر نرسی؟
هلاک یک نظرم، چون کنم اگر نکنی؟

چو ماه عید به سالی اگر شوی طالع
روی همان دم و با من شبی سحر نکنی

ز باده بی‌خبرم ساختی و می‌ترسم
که چون روی به حریفان، مرا خبر نکنی

شد از جفای تو ملک دلم خراب و هنوز
درین غمم که ازین هم خراب تر نکنی

جفا که با من دل خسته می‌کنی سهلست
غرض وفاست که با مردم دگر نکنی

هلالی، این همه حیران چشم یار مشو
چه حالتست که هیچ از بلا حذر نکنی؟