شمارهٔ ۲۸ - در مدح سلطان محمود

ز عشق خویش مگر زلف آن پری رخسار
شکسته شد که چنین چفته گشت چنبروار ۱

زره نبود و زره شد ز بس گره که گرفت
شب سیاه که دید از گره زره کردار ۲

ز بسکه لعب نماید ز بسکه بوی دهد
گهی مشعبد خوانندش و گهی عطار ۳

نگر که باد برو بر چگونه مستولبست
که گاه دایره سازد ازو و گه پرگار ۴

مده بعشق عنان ای دل ار نخواهی رنج
که هر که عاشق شد رنجه دل زید هموار ۵

همی نگاری بیهوده زر بمروارید
که من بشهر نگاری بدیع دارم یار ۶

ز شهر و یار تو بس ، مدح شهریار جهان
مخواه خوبتر از مدح شهریار نگار ۷

بزرگ خسرو مشرق خدایگان عجم
امام بار خدایان و قبلۀ احرار ۸

دل هزیمتیانش بسان سیمابست
که لرزه بیشتر آنگه کند که یافت قرار ۹

بپارسائی ماند همی پرستش او
بهر دو گیتی نیکست پارسا را کار ۱۰

به تنگدستی ماند همی مخالفتش
همیشه جفت بود تنگدستی و تیمار ۱۱

سوار سست شود پیش لشکرش گوئی
که لشکرش چون آبست و کاغذست سوار ۱۲

نماند جائی و جزوی ازین زمین که نکرد
هزار بار مر او را بسم اسب غبار ۱۳

اگر نه گرد شدی خاک و بازننشستی
بجمله گرد شدستی کنون بلاد و قفار ۱۴

بمشرق ار بکند عزم او یکی حرکت
بمغرب اندر پیدا شود ازو آثار ۱۵

بفضل او نرسد هیچ معنی از پی آن
که اندکست معانی و فضل او بسیار ۱۶

بگوی مدحش اگر مدح گفته ای کس را
که مدح اوست ز مدح دگر کس استغفار ۱۷

در آب پیل از آن ره کند که ایمن نیست
ز بیم آتش آن تیغ تیز جان اوبار ۱۸

از آنکه گوید آتش بآب در نبود
همی شنو سخن و هیچ استوار مدار ۱۹

که تیغ شاه جهاندار چون برهنه شود
بآب ماند و آتش فروزد از کردار ۲۰

خدای هیچ ملک را بخواب ننموده است
هزار یک زان کورا بداد و او بیدار ۲۱

همیشه تا ز شب تیره بر نتابد روز
همیشه تا ز یم نیل بر نخیزد نار ۲۲

بقای شاه جهان باد و عزّ و دولت او
تنش درست و نگهدارش ایزد دادار ۲۳

خجسته باد بدو عید و روزه پذرفته
خجسته باد بر او سال و ماه و لیل ونهار ۲۴