شماره ۴۳ - ز تاب عنبر با تاب بر سهیل یمن

ز تاب عنبر با تاب بر سهیل یمن
هزار حلقه شکست آن نگار عهدشکن ۱

چه حلقه ای ؟ که معلق نهاد دام بلا
چه عنبری ؟ که معنبر نمود اصل فتن ۲

گهی ز نافۀ مشکست ماه را زنجیر
گهی ز برگ بنفشه است لاله را خرمن ۳

مرا ز آتش و یاقوت عارض و لب او
شدست جزع بآب فسرده آبستن ۴

بر غم خسته دلم یک زمان جدا نشود
دهان او ز سر زلف و زلف او ز دهن ۵

زرشک هر دو همی جان و دل براندازم
اگر چه عاشق این هر دوم بجان و بتن ۶

بهار نقش سپهر جمال او دارد
شبی ز خوشۀ سنبل ، مهی ز برگ سمن ۷

مهی بزیر شبی مشک بوی نور افزای
شبی بگرد مهی سیم رنگ سایه فگن ۸

خیال روی وی اندر بهار دیدۀ من
بتی شدست که جانست پیش او چو شمن ۹

ز بسکه خون بربایم بناخن از مژگان
ز روی ناخن من بر دمد همی روین ۱۰

لگن ز زردی من زعفران سوده شود
چو دست شوی ز دستم فرو شود بلگن ۱۱

چهار چیز ورا از چهار چیز آمد
که هست هر یک از آن نادر زمان و زمن ۱۲

ز عقد لؤلؤ دندان ، ز برگ لاله دهان
ز شاخ سنبل گیسو ، ز پاک نقره ذقن ۱۳

مرا ز سنبل او نال گشت سرو سهی
مرا ز لالة او شنبلید شد سوسن ۱۴

مرا ز لؤلؤ او جزع گشت مروارید
مرا ز نقرة او گشت زر سبیکة تن ۱۵

ایا فراخته تیغ جفا ز بد عهدی
بزن ، که زخم ترا صبر من بسست مجن ۱۶

دریغ : کز سخن دلفریب رنگینت
نخست روز بعهد بدت نبردم ظن ۱۷

اگر تو تیر جفا را دلم نشانه کنی
بجان خواجۀ فاضل نگویمت که : مزن ۱۸

حکیم سید ابوالقاسم ، آنکه شهر سرخس
ز قدر او بفلک بر همی کند مسکن ۱۹

نبشته سیرت او را زمانه بر ارکان
نهاده همت او را سپهر بر گردن ۲۰

اگر غرایب عقلی ز زخم فکرت او
بگرد پیکر خود پرده بندد از جوشن ۲۱

خدنگ فکرت او دیدۀ غرایب را
کند بنیزه و پیکان چو چشم پرویزن ۲۲

چو گرم خواهد گشتن ز زخم پنداری
که مغز گردد در استخوان او روین ۲۳

اگر بآینه در بنگرد مخالف او
خیال رویش خیزد بپیش او دشمن ۲۴

ز بس توان و بلندی همی تفکر را
ستاره ای شود اندر سپهر جان روشن ۲۵

ایا گزیده خصالی ، که برد باری را
بزیر طبع تو یزدان پدید کرد وطن ۲۶

ز طبع و لفظ تو در سپید در دریا
ز دست و کلک تو یاقوت سرخ در معدن ۲۷

که گفت دانۀ یاقوت زیر آتش تیز
خنک بود ، چو هوا ، روز برف ، در بهمن؟ ۲۸

اگر بر آتش طبع تو برنهی یاقوت
ز تفتگی ز میانش برون جهد روغن ۲۹

ز ذل خویش شود رسته خصمت از خواری
ز بی تنی نتوان بست ذره را بر سن ۳۰

بزیر خاک درون شاخ خیزران گردد
ز بهر عشرت تومار قیر گون گرزن ۳۱

اگر چه مایة اهریمنست کفر و ضلال
بنور رای تو دین دار گردد اهریمن ۳۲

ز بهر زخم بلا بر تن مخالف تو
سلیح و گرز شود تار و پود پیراهن ۳۳

ز بس بلا که سلب بر تنش نهاده شود
بروز مرگ وصیت کند بترک کفن ۳۴

خجسته خامۀ تو ، ناخریده در ثمین
چو زر ساو شدست از برای نقد شمن ۳۵

کبوتریست که بر چنگ و مخلب شاهین
براه دیده ز ژاغر برافگند ارزن ۳۶

سرشک سرخ شود در کنار چشم صدف
گیاه سبز شود در مسام کوه عدن ۳۷

ز روزی زرد شود در دهان شب بکمین
بدیده عنبر سارا بر آرد از مکمن ۳۸

بزرسا و چو مشک از دهان نافه ربود
بسیم سوخته منقوش کرد پیراهن ۳۹

ز قدر خویش ندارد خبر که بی خبرست
ز زر زمین و ز دانش دل و ز روح بدن ۴۰

سرش پدید شود چون ز تن ببری پست
تنش ندارد سر تا نبریش بر تن ۴۱

عجب تر آنکه : چو آهن بدو فرو بردی
بعقد لؤلؤ زو یاره برگرفت آهن ۴۲

بمار زرین ماند بنوک سر پران
که جان جهل ز شخصش همی کند گلشن ۴۳

بدست اندر گفتی که قرصة خورشید
بباغ لفظ ز انجم همی کند گلشن ۴۴

ایا سپهر بزرگی ، چه عذر دانم خو است ؟
که سیرت تو گران کرد بار من بر من ۴۵

گرم زمانه تهی دست کرد ، پر دارم
دلی گشاده ز اندیشهای مستحسن ۴۶

کمند صبر مرا نرم تر ز موم شود
اگر زمانه شود تند کرۀ تو سن ۴۷

سخن شناسی و دانی که من چه گفتستم
سخن شناس شناسد بها و قدر سخن ۴۸

همیشه تا نبود لاله در دهان صدف
همیشه تا ندمد لؤلؤ از کنار چمن ۴۹

بکام زی و بشادی بمان و خرم باش
ولی بناز و بشادی ، عدو بگرم و حزن ۵۰