شماره ۵ - ز عشق لاف تو ای پیر فوطه پوش خطاست

ز عشق لاف تو ای پیر فوطه پوش خطاست
که عشق و فوطه و پیری بهم نیاید راست ۱

تو را که هست دو عارض سپید و جامه‌ کبود
دلت سیاه و رخت زرد و اشک سرخ چراست ۲

تو را به عشق همه راستگوی نشناسند
و گرچه بر تو اثرهای عاشقی پیداست ۳

مگر که بشکنی از بهر عشق توبه و نذر
که نذر و توبه شکستن ز بهر عشق رواست ۴

سخن ز رَحل مگوی و ز رَطل ‌گوی سخن
که عاشقی و به ‌دست تو رطل باده سزاست ۵