شماره ۹ - نه کسی که باز پرسد ز فراق یار ما را

نه کسی که باز پرسد ز فراق یار ما را
نه غمی که می توان گفت به هر کس آشکارا ۱

نه دلی که می پذیرد ز مصاحبان نصیحت
نه سری که بر در آرد به سکونت مدارا ۲

نه به مردمی پیامی نه به دوستی سلامی
نظری به حال یاران به از این کنند یارا ۳

نه عنایتی به حالم نه حکایتی به وصلت
نه تو را به لطف یاری نه مرا به گفت یارا ۴

نه به کیسه سیم دارم نه به عقل هنگ و سنگی
تو بری چو سیم داری و دلی چو سنگ خارا ۵

چو غزال غمزه ای کن به سگان کویت ای جان
اثری ز مهربانی نبود دل شما را ۶

به کرشمه ای و غمزی به اشارتی و رمزی
چه شود به دست کردن دل بی دلی نگارا ۷

نظری و التفاتی ز تو انتظار دارم
قَدَری موافقت کن به ستیزه ی قضا را ۸

ز سر بزرگ واری نه ز روی خرده بینی
چه شود که بر نزاری گذری کنی خدا را ۹