شماره ۳۲ - تا می نمی خورم غمِ دل می خورد مرا

تا می نمی خورم غمِ دل می خورد مرا
کو هم دمی که روی و رهی بنگرد مرا ۱

بر من جهان خروشد و شور آورد و لیک
از دست غم هم اوست که وا می خرد مرا ۲

دانی چرا به آتش صهبا بسوختم
تا زمهریر توبه چو یخ نفسرد مرا ۳

آه از جفای چرخ که دردِ فراقِ دوست
روزی هزار بار به جان آورد مرا ۴

خود می روم به غربت و بر بخت بی گناه
تشنیع می زنم که کجا می برد مرا ۵

گر دوست را ز دست دهم لاجرم سزاست
ایّام اگر به پای جفا بسپرد مرا ۶

چشم امیدوار به در بر نهاده ام
باشد که باز بخت به سر بگذرد مرا ۷

تا مهر دوست پرورم و جان بدو دهم
ورنه زمانه بهر چه می پرورد مرا ۸

ابدال سر به دنیی و دین در نیاوردند
صاحب نظر ز بی قدمان نشمرد مرا ۹

گفتی نزاریا به خرد باش و هوش مند
من والهم چه کار به هوش و خرد مرا ۱۰