شماره ۳۵ - برفت و بر سر آتش نشاند یار مرا

برفت و بر سر آتش نشاند یار مرا
به پای حادثه افکند روزگار مرا ۱

گر آشکار کند آب دیده راز دلم
میان آتش سوزان چه اختیار مرا ۲

چنان نکرد کمند بلای عشقم صید
که قید عقل کند بعد از این شکار مرا ۳

می فکن از نظر عزّتم چنین ای دوست
که دوستان همه بگذاشتند خوار مرا ۴

زمانه را چه حسد بود در میانه ز من
که کنار تو افکند بر کنار مرا ۵

من از تو هیچ دگر جز همین نمی خواهم
مباش بی من و بی خویشتن مدار مرا ۶

تویی مرادِ من از کاینات و موجودات
به هر چه غیر تو باشد چه کار مرا ۷

موکّلان خیالت نمی هلند دمی
که بی وجود تو جایی بود قرار مرا ۸

دلی پر آتش و چشمی پر آب خواهم رفت
شهیدم ار بکشد دردِ انتظار مرا ۹

به شفقت تو نزاری امیدها دارد
روا مدار چنین نا امیدوار مرا ۱۰