شماره ۱۰۹ - کسی از تو مرا می دهد به وصل بشارت

کسی از تو مرا می دهد به وصل بشارت
به مژده می دهمش گر کند به دیده اشارت ۱

گرم عقوبت صد خون ناحق است به گردن
عذاب روز فراقت کفایت است کفارت ۲

به یورت گاه تو تا کوچ کرده اند از این جا
هزار بار به روزی برفته ام به زیارت ۳

نظر به جانب ما کن بیا که همت درویش
اثر کند به ضعیفان مبین به چشم حقارت ۴

وجود هر که زبان در تو می کشند نپذیرند
اگر وضو کند از کوثرِ بهشت و طهارت ۵

تو را به هرچه کنی سر نهاده ایم و مرادت
مسلّم است که صاحب ولایتی و امارت ۶

بگوی گر همه تلخ است کز تو فحش نباشد
بدان دهان شکر خنده ی لطیف عبارت ۷

به روزگار خراسان ِ خاطرم نپذیرد
خرابی‌یی که عراق فراق کرد عمارت ۸

حساب هجر نکردم طمع به وصل نهادم
زیان بحر ندیدم ز حرص سود تجارت ۹

به کدیه گر شکری می‌شود فتوحم از آن لب
چه جای سلطنت مصر پیش اهل بصارت ۱۰

به این تحمل و طاقت نزاریا که تو داری
سفر مکن دگر ار زنده وارسی به دیارت ۱۱