شماره ۱۱۰ - هزار جان گرامی فدای خاک درت

هزار جان گرامی فدای خاک درت
هزار یاد لبان دهان چون شکرت ۱

ندانمت که کجا از کجا شریف تر است
موافق دلم آمد زپای تا به سرت ۲

چه آفتابی کز هر طرف که برگذری
همی رود دل خلقی چو سایه بر اثرت ۳

که شیر داد به شفقت فرشته یا حورت
که پرورید به مهر آفتاب یا قمرت ۴

در آرزوی دمی ام که بینمت چه کنم
چو ره نمی دهدم بخت بی وفا به برت ۵

بسوختیم و همین غصه می‌کشد مارا
که می رویم و نباشد ز حال ما خبرت ۶

هنوز با همه درد دل از تو خشنودیم
اگر به جانب ما ملتفت بود نظرت ۷

هزار شکر بگویم چه جای بیداری‌ست
اگر به خواب ببینم زمانکی دگرت ۸

مگر شبی آخر به روز دانم برد
به غربت ار بنمیرم بر آستان درت ۹

ز کوی دوست برفتی نزاریا آری
برو ببین که چه آید به روی از این سفرت ۱۰