شماره ۱۵۹ - می بیارید که می داروی درد حکماست

می بیارید که می داروی درد حکماست
مکشیدش که نیاید مدهیدش که نخواست ۱

می به تکلیف نباید به کسی داد به زور
جز به مخمور و به این قاعده تکلیف رواست ۲

می به نزدیک بهائم چه بها ارزد هیچ
برو از زنده دلان پرس که جان را چه بهاست ۳

دائم از ماهِ قدح در عرقِ تشویرست
چشمه ی نیّر خورشید که در عین ضیاست ۴

راح بر طلعت محبوب بود راحت روح
مونس و هم دم آن نیز که از دوست جداست ۵

صیقل زنگ زدای است ز مرآت وجود
روح بخشی که نسیمش حسدِ بادِ صباست ۶

خویش را باز نمودیم معیّن که چه ایم
مدعی از پی ما عیب کنان بهر چه راست ۷

سر طامات نداریم چو تقلید پرست
مذهب مدعیان زرق و نفاق است و ریاست ۸

هرکسی را روشی باشد و رویی و رهی
راه و روی و روش ما به درِ اهلِ صفاست ۹

جوهری صاف تر از می نبود ای صوفی
از نزاری بشنو تا به تو برگوید راست ۱۰