شماره ۲۳۸ - در کویِ خرابات کسی را که نیازست

در کویِ خرابات کسی را که نیازست
هشیاری و مستیش همه عین نمازست ۱

آن جا نپذیرند نماز و ورع و زهد
آنچ از تو پذیرند درین کوی نیازست ۲

تا مستیِ رندانِ خرابات بدیدم
دیدم به حقیقت که جزین جمله مجازست ۳

اسرارِ خرابات به جز مست نداند
هش یار چه داند که درین کوی چه رازست ۴

خواهی که درونِ حرمِ عشق خرامی
در می کده بنشین که رهِ کعبه درازست ۵

از می کده ها نالۀ جان سوز برآمد
در زمزمۀ عشق ندانم که چه سازست ۶

در زلفِ بتان تا چه فریب است که پیوست
محمود پریشانِ سرِ زلفِ ایازست ۷

زان شعله که از روی بت حسن برافروخت
جانِ همه مشتاقان در سوز و گدازست ۸

هان تا ننهی پای درین راه به بازی
زیرا که درین راه بسی شیب و فرازست ۹

چون بر درِ می خانه مرا راه ندادند
رفتم به درِ صومعه دیدم که فرازست ۱۰

آواز ز می خانه بر آمد که نزاری
درباز تو خود را که درِ می کده بازست ۱۱