شماره ۲۳۷ - به دیدار توام چندان نیازست

به دیدار توام چندان نیازست
که شرحش چون شبِ هجران درازست ۱

دگر خوابم نمی گیرد که تا روز
همه شب چشمم از اندیشه بازست ۲

نیازم در نمی گیرد همانا
درِ امّید مشتاقان فرازست ۳

تو می دانی و من اسرار معلوم
کسی دیگر نداند کاین چه رازست ۴

وفا می کن که جانِ اهل معنی
فدایِ راهِ یارِ پاک بازست ۵

بناز از کام رانی بر جوانی
که بر ماهت به خوبی جای نازست ۶

مرا بر صبر تلقین می کند عقل
ولیکن عشق می گوید مجازست ۷

برآید کارها بی سعی مخلوق
نیاز بی دلان با بی نیازست ۸

ز مولا استعانت کن نزاری
که در هر حال مولا کارسازست ۹