شماره ۲۴۷ - درآمد از درِ من دوش هاتفی سر مست

درآمد از درِ من دوش هاتفی سر مست
صبوحیانه گرفته صراحی یی در دست ۱

دلِ ضعیف من اوّل چو واله ای مدهوش
ز هول و هیبت آن امتحان ز جای بجست ۲

سجود کردم و چندان به خاک غلتیدم
که هم چو خاک شدم پیشِ آستانش پست ۳

نهفته زمزمه یی خوش به زیرِ لب می کرد
به چشمِ من زبر جامه خواب من بنشست ۴

غذایِ روح فرو ریخت در پیاله و گفت
همین بود چه دگر نوش کن شراب الست ۵

به دوست کامی جامی دو بر سرم پیمود
از آن سپس که به الزام توبه ام بشکست ۶

نهاد بر دلِ من دست و گفت با خویش آی
که با تو مارا صد گونه مصلحت ها هست ۷

دگر به کون و مکان هیچ التفات مکن
ز غیر ما ببُرد هر که او به ما پیوست ۸

معیّن است و مبرهن که هر وجود که او
به ما رسید ز حالاتِ مستعار برست ۹

نزاریا به تولّایِ ما تبّرا کن
ز کاینات و دگر خود مباش و خود مپرست ۱۰

اگر وساوسِ شیطان گذر کند باید
سبک به قوّت لاحول راهِ دیو ببست ۱۱