شماره ۲۵۶ - جانم فدایِ آن که دلم مبتلای اوست

جانم فدایِ آن که دلم مبتلای اوست
جان و جهان و هر چه دگر از برای اوست ۱

آبِ حیات در قدحِ جان فزایِ او
انفاسِ روح در دمِ معجز نمایِ اوست ۲

هرگز دگر خلاص و نجاتش کجا بود
حلقی که قیدِ طره مشکل گشایِ اوست ۳

مرغ دلِ تپانِ مرا چون کبوتران
پروازِ شوق بر سرِ بامِ سرایِ اوست ۴

شادیّ جان ما غم عشق است هم چنانک
بیمار را طبیبِ شفا احتمایِ اوست ۵

مغزش عجین به علّتِ ماخولیا بود
در هر سری که نه همه محضِ هوایِ اوست ۶

از غایبان غریب بود دعویِ حضور
خرّم وجودِ آن که به دل آشنایِ اوست ۷

عشق آمد و نزاریِ شوریده حال را
از خانه کرد بر در و بنشست جای اوست ۸

ترک مراد و وایهء دنیا گرفته‌ایم
مقصودِ ما به دین و به دنیا رضایِ اوست ۹

بر امر و نهیِ عشق که نافذتر از قفاست
ما را چه اختیار بود رای رایِ اوست ۱۰