شماره ۲۵۷ - اقبال قاصدی که رسد از جنابِ دوست

اقبال قاصدی که رسد از جنابِ دوست
فرخنده طالعی که ببوسم خطابِ دوست ۱

ای پیک اگر هزار مهم فوت می‌شود
چندان مرو که باز نویسم جوابِ دوست ۲

گر دوست را به خونِ محبّان ارادت است
گردن نهیم و سر نکشیم از صوابِ دوست ۳

با دشمنان که غاشیهء جهل می‌کشند
گو دستِ ما و دولتِ پا و رکابِ دوست ۴

ای ساقی مسیح صفت بهرِ تشنگان
جامی فرست تا بچشند از شراب دوست ۵

در سینه حاضرست گر از دیده غایب است
بر دوستان حجاب نباشد نقابِ دوست ۶

حوضِ بهشت و سایهء طوبا چه می‌کنم
گر پرتوی به ما رسد از آفتابِ دوست ۷

مقری به بام بر شو و قامت بزن بگوی
کز قبله کرد روی نزاری به بابِ دوست ۸