شماره ۲۶۷ - بدان خدای که مثلت نیافرید ای دوست

بدان خدای که مثلت نیافرید ای دوست
که در فراقِ تو کارم به جان رسید ای دوست ۱

زمانه آنکه مرا دست می برید از تو
خوشا حیات اگرم سر نمی برید ای دوست ۲

فراقت از که درآموخت رسم قصّابی
که پوست از منِ بیچاره در کشید ای دوست ۳

در آفرینشِ من وقتِ صنعِ جان ایزد
نخست مهرِ تو در کالبد دمید ای دوست ۴

ز من چرا برمیدند عقل و صبر و شکیب
اگر وحوش ز مجنون نمی رمید ای دوست ۵

مگر کسی که دلش نیست ورنه رقّت کرد
هر آفریده که فریادِ من شنید ای دوست ۶

به روزگار حکایت کند نزاریِ زار
قیامتی که ز نادیدن تو دید ای دوست ۷