شماره ۳۰۱ - دانی مرا به توبه چرا التفات نیست

دانی مرا به توبه چرا التفات نیست
زیرا که روی توبه ما در ثبات نیست ۱

در آتش فراغ اگر می نمیخورم
تسکین التهاب به آب فرات نیست ۲

گو گرد راز آتش باکو شنیده ای
کز سوختن به غربت قلزم نجات نیست ۳

دودی سیه به جای نفس میرود ز حلق
عهد فراق و مدت هجران حیات نیست ۴

با شاهدان مجالست و توبه برقرار
این خود حکایتی است که در ممکنات نیست ۵

در صحبت رنود خرابات و متّقی
چیزی طمع مدار که در کاینات نیست ۶

با شاهدان کوی خرابات های و هوی
زین بت پرست حاجت عزّی و لات نیست ۷

مایل به روح و راح چو حاجی به کعبه ایم
این جا مجال شرح و محل صفات نیست ۸

آنجا که پرتو حسنات مهیمن است
ماهیّتی ز مظلمه ی سیئات نیست ۹

ماییم و پای خنب نزاری و دست دوست
از ما ببر اگر سر پیوند مات نیست ۱۰

تن در زفان خلق ده و ترک توبه کن
ممکن نمیشود سر این قصه هات نیست ۱۱