شماره ۳۰۲ - عذابی چو مهجوری از دوست نیست

عذابی چو مهجوری از دوست نیست
خیال ار تصور کنی اوست، نیست ۱

و گر تو بر آنی که از روزگار
سر و کار من بی تو نیکوست ، نیست ۲

چنان زار شد از نزاری تنم
که بر استخوانم به جز پوست نیست ۳

مکن این تصور که مسکین دلم
بر آن طاق جفت دو ابروست، نیست ۴

مرا گر برانی به جانت قسم
که هیچم به جایی ره و روست ، نیست ۵

وگر بر خیالت گذر میکند
که خصمی بتر زان دوجا دوست نیست ۶

وگر نیز گویی که درد مرا
به جز از وصل تو داروست، نیست ۷

نزاری مپندار و صورت مبند
که روزی به نیروی بازوت نیست ۸