شماره ۳۵۹ - به جفتِ چشمِ سیاه و به ابروی طاقت

به جفتِ چشمِ سیاه و به ابروی طاقت
که در فراق تو ام نیست بیش از این طاقت ۱

هلاک می شوم آخر بیا و دستم گیر
که پاد زهر دل است آن لب چو تریاقت ۲

مگر هم ایلچیِ آه صبح گاهیِ من
بر تو آید و باز آورد ز ییلاقت ۳

به زندگانی خویش از تو راحتی نبود
مرا اگر بنمیرد رقیب ایقاقت ۴

پری وشا تو چه ترکی که کم فرشته بود
به شکل و شیوه و خوی و سرشت و اخلاقت ۵

مگر در آینه بینی وگرنه ممکن نیست
به نیکویی که نظیری بود در آفاقت ۶

به باغ سرو در آرد به پای بوس تو سر
اگر ز موزه به عمدا برون کنی ساقت ۷

کلاه بر نه و زلفت به دوش باز انداز
نهان مکن که دریغ است زیر قلپاقت ۸

خوشا که حلقه بجنبانم و تو گویی کیست
نزاری آه بر‌آرد که من زِ عشّاقت ۹

به زینهار که با حسنِ طلعتی که توراست
به چشمِ پاک نظر کی کنند عشّاقت ۱۰

به دفع چشم بد از روی بر مگیر نقاب
که بس عجایب و خوب آفرید خلّاقت ۱۱

اگر چه سرمه شود استخوانم اندر خاک
بود روان نزاری هنو‌ز مشتاقت ۱۲