شماره ۳۷۷ - هر گدایی نتواند که نهد بر سرتاج

هر گدایی نتواند که نهد بر سرتاج
لایق دار انا الحق نبود هر حلاّج ۱

بی خود از خانه برون آی که نتوانی کرد
با خود آنجا که کنند اهل قیامت معراج ۲

از حجاب خودی خویش برون آی و مکش
در سر عجز به دست من و ما بیش دواج ۳

کی تواند به کف آورد ز معدن اصداف
آن که خوفش بود از قلزم و بیم از امواج ۴

دوستی می کند از روزن اخلاص ظهور
راست چون باده گل رنگ ز اطراف زجاج ۵

سینه بی معرفت خاص نباشد روشن
خانه تاریک بود بی اثر از نور سراج ۶

هم چو بهلول ز دیوانگی از عقل ببُر
مثل است اینکه خرابی بود ایمن ز خراج ۷

راه نا رفته به مقصد نتوان کرد نزول
حج بنگزارده هرگز نتوان بود از حاج ۸

هیچ جمعیتی از مشغله حاصل نشود
خانه آن به که برافکنده نهد در تاراج ۹

تا تو مستغرق اصنام خیالی چه عجب
حجر الاسود اگر بازندانی از عاج ۱۰

پسرو آل نبی باش که ذریت اوست
غایت مقصد و زنهار مگرد از منهاج ۱۱

تا شود فطرت ما ظاهر و آید در فعل
حکمت این است وگرنه غرض از ازواج ۱۲

ای نزاری چه کنی بیهده گفتن عادت
مدت عمر مکن در سر تشنیع و لجاج ۱۳

دل قوی دار و به تسلیم و رضا تن در ده
تا نباشی به کسی هم چو خود آخر محتاج ۱۴