شماره ۴۲۸ - عمری که مردِ عاشق بی دوست می گذارد

عمری که مردِ عاشق بی دوست می گذارد
هرگز روا نباشد کز زندگی شمارد ۱

بی ذکرِ او وبال است گر یک سخن بگوید
بی یادِ او حرام است گر یک نفس برآرد ۲

حاسد به طعنه گوید کز دوست می شکیبد
من می روم و لیکن بختم نمی گذارد ۳

سنگین دلان بخندند از بی قراریِ ما
رضوان اگر ببیند رویِ تو حالت آرد ۴

گر تلخ گفت شیرین فرهاد می پسندد
ور زهر می فرستد چون نوش می گوارد ۵

قاضی چه کار دارد با اعتقادِ عاشق
گو از پسِ قضا رو گر شرع می گذارد ۶

در آتشِ جدایی بس معجزی نباشد
بر آبِ چشمِ عاشق گر سیلِ خون ببارد ۷

با آن که در حضورم اثبات جهل باشد
پنداشتم به غیبت کز ما خبر ندارد ۸

تنها مرو نزاری زیرا کسی بباید
کو را به ما نماید ما را بدو سپارد ۹