شماره ۴۲۹ - نه محرمی که پیامی به یار بگذارد

نه محرمی که پیامی به یار بگذارد
نه هم دمی که دمی خاطرم نگه دارد ۱

چنان ستیزه نداند سپهرِ بی رحمت
که خون ز دیدۀ من دم به دم فرو بارد ۲

جهانِ سست قدم ار شکسته حالی را
دمی ز سینه بر آرد به بام بگذارد ۳

گر از درونِ پر آتش بر آورد آهی
به هر دو دست قضا در گلوش بفشارد ۴

شدند دشمنِ من عالمی و یار هنوز
به دوس داریِ من سر فرو نمی آرد ۵

محّبِ معتقد آن است کز برایِ حبیب
به هر ستم که کند روزگار بسپارد ۶

نزاریا مطلب در زمانه آسایش
که گر دلت بنوازد تَنت بیازارد ۷