شماره ۴۹۰ - مرا محبّتِ تو در میانِ جان باشد

مرا محبّتِ تو در میانِ جان باشد
نه هم چو مدّعیان بر سرِ زبان باشد ۱

گر اتّصال نباشد به جسم چتوان کرد
خلاصۀ دل و جان با تو در میان باشد ۲

تمام عشقِ تو باری مرا ز من بستد
محبّتِ ازلی را همین نشان باشد ۳

تویی نهانِ من و آشکارِ من چه غم است
گر آشکار شود راز اگر نهان باشد ۴

نظر چه گونه ز روی تو برتوانم داشت
گرم به هر مژه در دیده سد سنان باشد ۵

نفس چه گونه زند با کسی دگر هرگز
کسی که هم نفسش چون تو مهربان باشد ۶

نسیمِ پیرهنِ یوسف ار چه در معجز
میانِ خلق چو افسانه داستان باشد ۷

ولی خواصِ عرق چینِ نازکِ تو نداشت
که نکهتش مددِ عمرِ جاودان باشد ۸

گر التفات کنی یک نظر تمام بود
خجسته بختِ کسی کش قبولِ آن باشد ۹

زهی سعادت و دولت اگر نزاری را
محّلِ بندگیِ حضرتی چنان باشد ۱۰

ز آبِ دیده کند بر درِ تو فرّاشی
اگر چو خاک مجالش بر آستان باشد ۱۱