شماره ۵۶۲ - نزاری که نیازش به اهل راز بود

نزاری که نیازش به اهل راز بود
چه گونه توبه کند ور کند مجاز بود ۱

چو من کسی که بود می پرست و شاهدباز
مرا قبول نباشد که توبه باز بود ۲

مگر که دیده بدوزی ز روی خوب ار نه
نظر نظاره کند تا دو دیده باز بود ۳

به هر کجا بخرامد تذرو رفتاری
همای خاطر من بر قفا چو باز بود ۴

بر آبگینه دردم هنوز باقی هاست
چو با صفا نبود توبه بی نماز بود ۵

روا بود که چو من خمری خراباتی
ز مجلس می و مطرب در احتراز بود ۶

به کعبه قبله کند منزوی برای نماز
ولیک قبله آزادگان نیاز بود ۷

شبان تا به سحر محتسب چه می داند
که دوستان را با دوستان چه راز بود ۸

اگر به مرتبه سلطان شود نزاری عشق
چو حاکم است همان بنده ایاز بود ۹