شماره ۶۰۸ - بی‌دوست این منم که چنین می‌برم به سر

بی‌دوست این منم که چنین می‌برم به سر
ای خاک بر سرِ من و خاکستر از زبر ۱

این است وبیش ازین و بتر زین سزایِ من
از کویِ دوستان نکنم بعد از این سفر ۲

عقل از کجا و من ز کجا کز دلِ فضول
بیزارم از قبولِ نصیحت کند دگر ۳

از غبن و غصّه خوردن و ناچاره دم زدن
دیوانه می‌شود دل و خون می‌شود جگر ۴

چشمم به راه‌ و گوش بر آوازِ پیکِ دوست
جانم فدایِ آن که ز جانان دهد خبر ۵

ای باد قاصدی شو و پیغامِ او بیار
وی بخت چارهٔی کن و تیمارِ من ببر ۶

باشد که باد لطف کند تا به سعیِ باد
بویی بما رسد زِ عرق چینِ او مگر ۷

از من هزار خدمت و اخلاص می‌برد
بادی که بر دیارِ نزاری کند گذر ۸

خرّم وجودِ آن که ز تأثیرِ بختِ نیک
بر آستانِ دوست چو خاک است بی‌سپر ۹