شماره ۶۱۷ - هرگزم عشق نشد از سرِ پُر سودا دور

هرگزم عشق نشد از سرِ پُر سودا دور
عشق از مشعلۀ نار برانگیزد نور ۱

من نه بر قاعدۀ عقل و خرد سیر کنم
که منم شیفته و شیفته باشد معذور ۲

طاقتِ نورِ تجلّی و چو من مسکینی
نشنیدی صفتِ حالِ کلیم‌الله و طور ۳

نظری از طرفِ سَتر برون کرد و مرا
بی‌خبر کرد چنین در صفتِ کشف و ظهور ۴

من و پروایِ کسی این چه حدیث است خموش
آخر آن‌جا که تواند که کند میل به حور ۵

از من آن حال مپرسید که چون بود و چه رفت
مست و لایعقلم از جرعۀ آن جامِ طهور ۶

نه از آنم که به غیری متعلّق باشم
مغز را گرم کند عاقبت‌الامر غرور ۷

مردۀ جهل نشد زنده وگرنه نافخ
دیر شد تا به جهان در بدمیده‌ست این صور ۸

من و کنجِ خود و گنجِ سخن و نقدالوقت
تو و موعودِ می و منتظرِ حور و قصور ۹

آه از دستِ نزاری که سری پر سودا
می‌کند رازِ دلم فاش و نترسد ز غیور ۱۰

خوش دلم زان که نباشند محبّان خَصمم
روزِ محشر که برآرند سر از خاکِ قبور ۱۱