شماره ۶۲۲ - مرا ز کوی تو آواره کرد بخت نفور

مرا ز کوی تو آواره کرد بخت نفور
ز روی خوب تو دورم که چشم بد ز تو دور ۱

به کام دشمنم از کوی دوست آواره
ز دوستان حسود و ز دشمنان غیور ۲

به اتفاق امم حور در بهشت بود
ولی بهشت من آنجا بود که باشد حور ۳

شمایل تو در آیینهٔ دو چشم من است
به حکم عشق نه تو غایبی نه من مهجور ۴

کدام یک تویی اینجا کدام من هیهات
کدام نیست تویی ناظر و تویی منظور ۵

دگر به روی که بینم نظر چگونه کنم
به مهر و مه چو ز چشمم برفته باشد نور ۶

اگر چو زلف تو درهم شدم ز تاب فراق
که دیده‌ای که بر آتش حمول بود و صبور ۷

وگر چو چشم تو دور از لبت شدم بیمار
که خورد می که سرانجام ازو نشد مخمور ۸

خراب کردهٔ چشمان می پرست توام
که گاه مست خرابم کنند و گه مخمور ۹

و گر شکیب ندارد نزاری معتوه
مباش گو و بدارید عاقلان معذور ۱۰

از آن تتّبع عاقل نمی‌کند مجنون
که عاقلان همه در تیه غفلت‌اند و غرور ۱۱