شماره ۷۰۴ - پیر خرابات به من گفت دوش

پیر خرابات به من گفت دوش
ای پسر از خویش مگوی و خموش ۱

گر سر ما داری و پروای ما
ناز مکن درد کش و دُرد نوش ۲

سوخته باید که بود مرد کار
خام بود هرکه نخورده‌ست جوش ۳

ساکن و تن دار و گران بار باش
نی چو سبک مغز برآور خروش ۴

مرد برانداخته دنیا و دین
محرم راز آمد و اسرار پوش ۵

هیچ ندانند و همه مدعی
رای پرستان عبادت فروش ۶

پس رو رندان خرابات باش
باز نمانی ز رفیقان بکوش ۷

شیوه چالاک مجانین خوش است
بی خبر از مصلحت عقل و هوش ۸

ترک زبان آوری و قصه گیر
چشم رضا بر کُن و بگشای گوش ۹

هیچ نیی خواجه نزاری برو
بیش ز ابلیس مگو وز سروش ۱۰