شماره ۸۰۶ - بیار باده به من ده که توبه بشکستم

بیار باده به من ده که توبه بشکستم
اگرچه من ز الستِ ازل چنین مستم ۱

ز بامِ گنبد نه تشت آسمانِ غرور
فرو فتادم و تاسِ وجود بشکستم ۲

کلاهِ تقیه و دستارِ زاهدی از سر
فرو نهادم و زنّار بر میان بستم ۳

شراب و شاهد و آوازِ چنگ و من راغب
صلایِ نوش برآمد به طبع بنشستم ۴

گوشِ من برسد ترجمانِ باد صبا
نه حرفِ پیر که از خانقه برون جستم ۵

حسود اگر چه خراباتی ام نام نهاد
ز ننگِ محتسب غلتبوس وارستم ۶

ز توبه توبه کنم چون درین روش که منم
به توبه کردنِ کلّی نمی دهد دستم ۷

اگر تمامتِ خلقِ جهان ز من ببرند
چه باک دارم از آن چون به دوست پیوستم ۸

غمِ بروتِ نزاری نمی خورم نه مگر
که در جهان غم ریشِ کسی دگر هستم ۹