شماره ۸۰۷ - آوازه در افتاد که من توبه شکستم

آوازه در افتاد که من توبه شکستم
نه نه نه چنان است که من توبه پرستم ۱

دادند به من چاشنی یی از خمِ مبدا
از جرعۀ آن جام چنین واله و مستم ۲

ز آن گاه که دادند به من مشربۀ خضر
خالی نبودم یک دم از آن مشربه دستم ۳

بردارم از آن مشربه جامی و به عمدا
هر تشنه که درخواست خمارش بشکستم ۴

تا خود چه کشد روز مظالم ز مکافات
گیرم که من از طعنۀ بدخواه بجستم ۵

گو بیهده بر خیز به تشنییع و ملامت
من خود ز میان رفتم و با گوشه نشستم ۶

مجموعِ مقیمانِ سماوات گواه اند
بر محضر شوریدگی خویش که بستم ۷

چندان که برون آمدم از نیستیِ خویش
تا خود چه بماند همه آن است که هستم ۸

معذورم اگر مستم و شوریده سر ای یار
کز جملۀ مستانِ صبوحیِ الستم ۹

در بار منه تاسِ حجابم که من این تشت
از بام فکندم چو نزاری و برستم ۱۰