هوش مصنوعی: این شعر عرفانی از نزاری قهستانی، بیانگر دیدگاه شاعر دربارهٔ مستی معنوی و عشق الهی است. شاعر با اشاره به مستی ازلی و جدایی از عالم مادی، بر بی‌اعتباری دنیا و عشق به معشوق حقیقی تأکید می‌کند.
رده سنی: 16+ محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'مستی' و 'بت پرستی' ممکن است نیاز به توضیح برای گروه‌های سنی پایین‌تر داشته باشد.

شماره ۹۰۰ - ما چو از بدو ازل باده پرست آمده ایم

ما چو از بدو ازل باده پرست آمده ایم
پس یقین است که مستان ز الست آمده ایم ۱

قول تحیون و تموتون نه نبی فرموده ست
مست خواهیم شدن باز که مست آمده ایم ۲

مستی ما نه ز خمرست بیا تا بینی
نیستانیم که در عالم هست آمده ایم ۳

عاقبت صحبت خورشید ندارد خفاش
ما روانیم نه از بهر نشست آمده ایم ۴

طاق ابروی بتان قبله گه اهل دل است
لاجرم از پی بت لات پرست آمده ایم ۵

چون نزاری نزار از هوس مهرویان
ماهیانیم که در شست به شست آمده ایم ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۴۲۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۸۹۹ - چشم امیدوار به ره بر نهاده ایم
گوهر بعدی:شماره ۹۰۱ - ما ساغر الست به رغبت کشیده‌ایم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.