شماره ۹۴۴ - ای باد صبا رَو ز سپاهان به قهستان

ای باد صبا رَو ز سپاهان به قهستان
بگذر چو به قاین رسی از طرف گل¬ستان ۱

یاران مرا در چمن باغ طلب کن
از جام صبوحی شده مستان و چه مستان ۲

مستان که به یک جام دو عالم بفروشند
وآن گه نخرند از فلکِ شعبده دستان ۳

در پای گل ایشان همه هم زانوی عشرت
من در غم ایشان چو عنادل همه دستان ۴

روزی که درین واقعه بر من به شب آید
بر دیده من روز نباشد که شب است آن ۵

خاک همه آفاق جهان بر سر من باد
گر دارم ازین غم سرِ باغ و دلِ بستان ۶

ایشان همه دستان زده بر نغمه بربط
من برسر از اندوهِ جدایی زده دستان ۷

هیهات که چون می گذرانم شبِ اندوه
خوش خفته و آسوده چه داند به شبِ¬ستان ۸

رویی دگرم نیست به هر حال نزاری
هم دستِ مدد خواستن از دامن هستان ۹