شماره ۳۳ - ای مرا کرده مشوّش زلفت

ای مرا کرده مشوّش زلفت
وی ز گل ساخته مفرش زلفت ۱

تا که در خسته دل ما پیوست
نیست خالی ز کشاکش زلفت ۲

شد ز بیماری چشمت آگاه
هست از آن روی بر آتش زلفت ۳

روز خوش را دل من شب خوش کرد
تا که او راست شب خوش زلفت ۴

نور خورشید نهان شد چو فکند
سایه یی بر رخ مه وش زلفت ۵

آن چه خطّست که گویی که بمشک
سیم را کرد منقش زلفت ۶

گفتم ان زلف بگیرم یک شب
گشت از اندیشه مشوّش زلفت ۷

گرز حال دل من می پرسی
آنک آنک سوی خودکشی زلفت ۸