شماره ۱۲۳ - خون دل از دو دیده به دامن همی کشم

خون دل از دو دیده به دامن همی کشم
باری گران نه در خور این تن همی کشم ۱

رخسار من چو کاه و برو دانه های اشک
این کاه و دانه بین که به خرمن همی کشم ۲

افتاده ام چو سایه و چالاک می دوم
چون سوزنم برهنه و دامن همی کشم ۳

شاید که چون صراحی خونم همی خورند
زیرا که سر ندارم و گردن همی کشم ۴

از عجز همچو گل سپر از آب بفکنم
وانگه ز عجب تیغ چو سوسن همی کشم ۵

در می کشم به تار مژه قطره های اشک
دردانه بین که در سر سوزن همی کشم ۶

معذورم ارز گریه مرا صبر دل نماند
از بیم سیل رخت ز مسکن همی کشم ۷

این جورها ببین که من از دوست می برم
وین طعنه ها نگر که ز دشمن همی کشم ۸

رنجی که از کشیدن آن کوه عاجزست
با آنکه نیست تاب کشیدن همی کشم ۹