شماره ۱۲۲ - سحرگهان که ز بهر صبوح برخیزم

سحرگهان که ز بهر صبوح برخیزم
هزار فتنه ز هر گوشه ای برانگیزم ۱

چو خطّ دوست زنم دست در گل و سوسن
چو زلف یار به سرو سهی در آویزم ۲

بدان امید که با یار خلوتی سازم
ز باده مست شوم تا ز خویش بگریزم ۳

چو زلف یار به پایش درافتم از سر ذوق
شکسته بسته و آنگه درست برخیزم ۴

میست آن لب چون لعل و من ز آتش عشق
همه تن آب شوم تا به می بر آمیزم ۵

ستارگان را دندان به کام در شکنم
به گاه عربده گر با سپهر بستیزم ۶

چو می به دست بود از جهان نیندیشم
چو یار یار بود از فلک نپرهیزم ۷

جهان خراب شود گر من اندرین مجلس
ز نیم خورده ی خود جرعه بر جهان ریزم ۸