شماره ۱۲۷ - ای به تو چشم نکویی روشن

ای به تو چشم نکویی روشن
وی ز تو خانۀ دلها گلشن ۱

بسته ام در سر زلفین تو دل
مشکن آن زلف و دلم را مشکن ۲

هر سیاهی که رخت با من کرد
اندر آمدش همه پیرامن ۳

خط خود بر رخ خوب تو نوشت
حسن چون دیدش وجهی روشن ۴

درکشی دامن ازین چشم پر آب
تا نخوانند تو را تر دامن ۵

چه زنی آتش در خرمن من؟
که زد آتش دل من در خرمن ۶

خوش درآمد خصلت ای جان چه شود
گر درآیی تو چو خطّت با من؟ ۷

تا تخلّص کنم از وصف رخت
به ثنای سر احرار ز من ۸

فخر دین صاحب عادل که مدام
دشمنش باد به کام دشمن ۹