خلاصه و ردهبندی سنی
15+
این متن بیان میکند که زمان عبادت زمانی است که انسان به آرامش و وحدت با هستی دست مییابد. شاعر از مخاطب میخواهد تا این حقیقت را درک کند.
محتوا دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که درک آن برای کودکان دشوار میباشد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک ممکن است برای گروههای سنی پایین نامفهوم باشد.
شماره ۱۱۲ - وقتی که درو راحت درویشانست
وقتی که درو راحت درویشانست
از من بشنو گر بتوانی دانست ۱
هرگه کازل و ابد بهم پیوندند
اندر دل تو وقت عبادت آنست ۲
از من بشنو گر بتوانی دانست ۱
هرگه کازل و ابد بهم پیوندند
اندر دل تو وقت عبادت آنست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۱ - از بس که رخ لاله خوش و خندانست
گوهر بعدی:شماره ۱۱۳ - آن بت که سوی دهانش رهبر سخنست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
