هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات به ستایش معشوق میپردازد و از عشق و حیرت خود در برابر صفات بینظیر او سخن میگوید. او از لطف و زیبایی معشوق چنان متحیر است که عقلش در توصیف او درمانده شده و هر لحظه بیشتر در اندیشهی او غرق میشود.
رده سنی:
15+
محتوا شامل مضامین عاشقانهی عمیق و استفاده از استعارههای ادبی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، این نوع شعر معمولاً برای مخاطبانی با درک ادبی بالاتر مناسب است.
شماره ۱۷۸ - ای جان و جهانرا مدد از لطف و دمت
ای جان و جهانرا مدد از لطف و دمت
حیران شده عقل از صفت و بیش و کمت ۱
روزی صد بار همچو زلف بخمت
اندیشه فرو رفته ز سر تا قدمت ۲
حیران شده عقل از صفت و بیش و کمت ۱
روزی صد بار همچو زلف بخمت
اندیشه فرو رفته ز سر تا قدمت ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۳۶۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۷ - در کوی وفا چو بی درنگیست دلت
گوهر بعدی:شماره ۱۷۹ - ای جان جهان را مدد از لطف دمت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
