خلاصه و ردهبندی سنی
15+
شاعر در این ابیات به ستایش معشوق میپردازد و از عشق و حیرت خود در برابر صفات بینظیر او سخن میگوید. او از لطف و زیبایی معشوق چنان متحیر است که عقلش در توصیف او درمانده شده و هر لحظه بیشتر در اندیشهی او غرق میشود.
محتوا شامل مضامین عاشقانهی عمیق و استفاده از استعارههای ادبی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، این نوع شعر معمولاً برای مخاطبانی با درک ادبی بالاتر مناسب است.
شماره ۱۷۸ - ای جان و جهانرا مدد از لطف و دمت
ای جان و جهانرا مدد از لطف و دمت
حیران شده عقل از صفت و بیش و کمت ۱
روزی صد بار همچو زلف بخمت
اندیشه فرو رفته ز سر تا قدمت ۲
حیران شده عقل از صفت و بیش و کمت ۱
روزی صد بار همچو زلف بخمت
اندیشه فرو رفته ز سر تا قدمت ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۷ - در کوی وفا چو بی درنگیست دلت
گوهر بعدی:شماره ۱۷۹ - ای جان جهان را مدد از لطف دمت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
