شمارهٔ ۱۳۳ - در مرثیهٔ پسر خود گوید

نور دو دیدگان ز لقای تو داشتم
یک سینه پر زمهر و هوای تو داشتم ۱

من جان و زندگی خودای جان و زندگی
گر دوست داشتم ز برای تو داشتم ۲

هر رنج و هر بلا که ز ایّام داشتم
از بهر دفع رنج و بلای تو داشتم ۳

حقّا که گرچه خلق جهان عیب می کنند
محراب روی خود کف پای تو داشتم ۴

تا روز هر شبی بدو پا ایستاده من
دو دست برخداز دعای تو داشتم ۵

گر چه ز روزگار وفاکس ندیده بود
از روزگار چشم وفای تو داشتم ۶

بر بند شد دلم که کلید مرادها
رخسار خوب طبع گشای تو داشتم ۷

جای تو بی تو گردش گردون بمن نمود
الحق نه این امید بجای تو داشتم ۸

با این دل شکسته و این جان ناشکیب
کی طاقت فراق لقای تو داشتم؟ ۹

معذور دار، دست شریعت رها نکرد
گر ماتم تو من نه سزای تو داشتم ۱۰

دردا و حسرتا که همه باد پاک بود
امّیدها که من به لقای تو داشتم ۱۱

بنگر چه سخت جانم و چون سنگدل که من
دم میزنم هنوز و عزای تو داشتم ۱۲