شمارهٔ ۱۷۵ - در مدح رکن الدّین صاعد گوید

ای از بسیط جاه تو گردون ولایتی
وی از سپاه رای تو خورشید رایتی ۱

کرده زبان سوسن آزاد هر نفس
در باب لطف از دم خلقت روایتی ۲

درشان حادثات بود گاه حلّ و عقد
از لفظ درفشان تو هر نکته آیتی ۳

بخشیده فیض طبع تو هر لحظه عالمی
بگرفته صیت جاه تو هر دم ولایتی ۴

خورشید را غلالۀ زربفت برکشند
گر نبودش ز سایۀ جاهت حمایتی ۵

هستند ابرو معدن و خورشید و بحر کان
زانگشت پنچ گاندت هر یک کنایتی ۶

روز و شبی همی گذارند فلک بدان
کش می دهی ز قرص مه و خور جرایتی ۷

بگذاشت درگه تو و کرد اختیار چرخ
انصاف هم نداشت عطارد کفایتی ۸

کر پرده پوشی تو علی الوجه داندی
آیینه پیش چشم نکردی حکایتی ۹

احداث دهر وجود تو غصّه های من
هر یک ازین سه گانه ندارد نهاینی ۱۰

با من جهان بدست، و گر زین بترشود
حّقا کرم کراکند از وی شکایتی ۱۱

در حقۀ من اگر چه گروهی ز مفسدان
هر یک همی کنند بنوعی سعایتی ۱۲

گر دوستی و بندگی تو جنایتست
دارم جنایتّی و چه معظم جنایتی ۱۳

مقصود بنده ره بدهی می برد هنوز
گر باشدش ز نور ضمیرت هدایتی ۱۴

جمعند حاسدانم و تنها من ضعیف
وانصاف دل شکسته شدستم بغابتی ۱۵

در هر زبانی از سخن من فسانه ییست
در هر ضمیری از سبب من نکایتی ۱۶

با این همه ز قصه همه عالمم چه باک؟
گر باشدم ز لطف تو اندک عنایتی ۱۷

در حضرتت که مرعی از او شد حقوق خلق
دانم بود حقوق رهی را رعایتی ۱۸