شمارهٔ ۱۶ - ایضا له

عالم لطف و کرم سرور ارباب هنر
ای که انعام تو چون فضل تو بی پایانست ۱

جان درازیّ امل از قلم کوته تست
که ریاض کرم از گریۀ او خندانست ۲

فیض انعام جز از کلک تو می نگشاید
آن قلم نیست مگر نایژۀ احسانت ۳

خود پدیدست ز لطف تو که جان هنرست
که هنر پروری تو ز میان جانست ۴

توده بر توده ز گوهر خط مشک آگینت
همچو از دیدۀ عشّاق شب هجرانست ۵

عالم لطف تو از هتگه جانست و درو
هر کجا گام زند باغ و سرابستانست ۶

رای درخشان تو هم سایه و هم خورشیدست
خاطر تیز تو هم آتش و هم ریحانست ۷

از سر لطف و کرم قصّة من اصغا کن
که مرا فکر در این واقعه سرگردانست ۸

حصّه یی از کرم آباد که آن حقّ منست
خود دوسالست که از جور فلک ویرانست ۹

تو که قانون سخا از قلمت مضبوطست
هیچ دانی که چرا در قلم نسیانست؟ ۱۰

غم آنست که این حصّه نویسد بر ترک
کانک بر برگ نویسند هنوز آسانست ۱۱

لطف فرمای و به تجدیدش امضا بنویس
که مرا خود ز جهان وجه معیشت آنست ۱۲