شمارهٔ ۳۵ - و له ایپاً

زهی بلند جنایی که سایۀ جاهت
همیشه بر سر خورشید آسمان گردست ۱

بروزگار تو مه شد بشب روی منسوب
زهیبت تور رخش زان چو زعفران زردست ۲

زآفتابش اگرچه هزار دلگرمیست
بنزد خاطر تو صبحدم همان سردست ۳

بر اندر دیدۀ منت سیل بر جهان و هنوز
میان شادی و طبعم همان چنان گردست ۴

ز بس که در دل من دردهای بسیارست
نمی توانم گفتن مرا فلان در دست ۵

اگر چه بنده ز آثار بی عنایتیت
ز هرچه شغل و عمل بود این زمان فردست ۶

ز خاک پای تو بیزارم ار کسی هرگز
چو بنده خدمت تو از میان جان کردست ۷

دوسال شد که زحرمان همی زند نشخوار
زنعمتی که ازین پیش در جهان خوردست ۸

زگلستان عزایت چو قسم من خوارست
مرا در آنچه که در دست دیگران ور دست؟ ۹

حکایت من و این کارنامه ها اکنون
همایون کلید در جامعه دان و آن مردست ۱۰